Hoe verkopers stiekem heel goede leraren zijn

“Goedemorgen, mevrouw. Komt het gelegen dat ik u even bel?” Hoe vaak ik die zin al niet gehoord heb deze week… Natuurlijk is er het ‘bel-me-niet’ register. En dat is ook een geweldige uitkomst. Ik heb alleen niet het geduld om dat hele bandje af te luisteren. En ik ben ook te lui om me te gaan registreren op internet.

Het is ontzettend irritant. Maar als je even blijft hangen en de echte verkopers aan het woord laat, leer je ongelooflijk veel van ze.

Het is crisis. Nog steeds. Uitgeverijen en andere bedrijven vechten om dat ene bedrijf dat nog wel iets wil investeren of uitgeven. Daarom is dit ook het moment dat bedrijven worden platgebeld door verkopers, accountmanagers en andere acquisiteurs.

Ongelooflijk vervelend. Want vaak zit je helemaal niet te wachten op wat ze je aanbieden. En als je het nodig zou hebben, had je het allang zelf uitgezocht. Als het echt belangrijk was geweest, had je zelf wel contact opgenomen.

Op het eerste gezicht lijken er niet veel overeenkomsten te zitten tussen een leerling en een bedrijf. Maar als je naar de alinea hierboven kijkt, kan die ook prima vanuit het perspectief van een verveelde leerling geschreven zijn…

Vaak zit je helemaal niet te wachten op wat die docent je probeert uit te leggen. Als je het nodig zou hebben, had je het allang uitgezocht. Als het echt belangrijk was geweest, had je zelf wel contact opgenomen. Als het onmisbare kennis was geweest, had je het wel eerder gevonden. Maar dat is het nu eenmaal niet!

Het verschil tussen verkopers en docenten is hun insteek. Docenten zijn verliefd op hun product. Het is hun vak en dat is het geweldigste op de hele wereld. Wie wil daar nu niet alles van weten? Wie kan er leven zonder dat product? Verkopers interesseert het geen bal wat ze verkopen. Of het nu auto’s zijn of advertenties, energiecontracten of telefonieabonnementen. Het enige dat ze willen bereiken is dat jij denkt dat je er niet zonder kunt. Dat je leven niet compleet is zonder hun product te kopen.

En als de klik er is, is er een koop.

Dan is de vraag: zouden leraren daar niet iets van moeten leren? Want als leerlingen inderdaad het gevoel hebben dat hun leven niet compleet is zonder een bepaald vak, zouden ze veel harder werken. Ze zouden dag en nacht bezig zijn met datgene waarvan de docent wil dat ze het leren. En zonder moeite, uit zichzelf.

Laat ik voorop stellen: zulke leraren zijn er zeker. Er zijn wel degelijk leraren die in de hoofden van hun leerlingen kunnen kruipen. Die het vak levend maken. Die inspireren. Die leerlingen uitdagen om het te willen weten. En die leerlingen gemotiveerd maken om er alles uit te halen. Die leraren moeten gekoesterd worden.

De belangrijkste troef van verkopers is uiteindelijk hun wil om in jouw hoofd te komen. En ze weten dat dat niet automatisch gaat alleen maar door de klant naar de buitenkant van hun product te laten kijken. Ze moeten hun voet tussen de deur steken, ze moeten vleien, ze moeten verantwoordelijkheid laten voelen, maar ze moeten vooral laten denken.

Geen enkele verkoper zal klagen dat een klant niet gemotiveerd was om zijn product te kopen. Hij zal juist harder werken en manieren vinden om die klant te prikkelen om het te overwegen. In het verkoopgesprek tast de verkoper de grenzen af van de klant, om er het liefst ietsje over te gaan, maar wel zonder de klant een ongemakkelijk gevoel te geven.

In dat opzicht zouden ze goede leraren zijn. Maar willen wij zulke leraren? Zonder passie voor het product, zonder onmetelijke kennis en zonder liefde voor de leerling? Tja, dan zijn ze nog niet zo gek die vakidioten.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *