Snelle beloning voor de lange termijn

‘Instant gratification’ zo noemen ze het in het Engels. In het Nederlands ‘instant bevrediging’. Het snel kunnen verwerven van de bevrediging van je behoefte. En het is precies wat Facebook doet. Op ieder moment komen er berichtjes over je scherm getuimeld. Het is een voortdurende stroom van brokjes informatie over mensen die je kent (of niet).

Mensen zijn sociale dieren. We zijn afgesteld op sociale signalen en op het in de gaten houden van de mensen in onze eigen groep. Facebook maakt het mogelijk om op elk gewenst moment informatie in te winnen over de sociale signalen van de mensen in onze groep. Wat zijn ze aan het doen? Hebben ze het leuk? Waar zijn ze mee bezig? Hoe voelen ze zich?

School en werk zijn iets anders georganiseerd. Het is een structuur waar instant bevrediging niet zo centraal staat. Er wordt langzaam opgebouwd naar een hoogtepunt. De weg naar dat hoogtepunt toe is vaak hard werken en soms zelfs afzien. De bevrediging komt pas bij het bereiken van het hoogtepunt.

Niet heel erg verbazingwekkend dat alle korte impulsen tussendoor onze aandacht afleiden. Die korte impulsen geven namelijk vaak wel meteen een goed gevoel. Dat kan zijn social media, even iets leuks doen, een tv-serie kijken, in de zon liggen. Noem het maar op. Zolang het maar bevredigender is dan het afzien op weg naar het hogere doel.

Het marshmellow experiment (1)
Sommige mensen zijn beter in het onderdrukken van die neiging tot instant bevrediging dan anderen. Dat geeft uiteindelijk ook een voorspellende score voor succes. Want mensen die langer kunnen afzien zonder beloning, krijgen vaak ook het meeste werk gedaan. Om deze vaardigheid te onderzoeken bij kinderen gebruiken onderzoekers het marshmallow experiment.

Een kind zit in een kamertje aan een tafel. Op de tafel ligt een marshmallow. De onderzoeker doet alsof hij nog even wat spullen moet pakken en zegt tegen het kind:¬†“Als je de marshmallow niet hebt opgegeten als ik terugkom, krijg je er nog extra.”

De vraag is natuurlijk, kan dat kind de verleiding weerstaan om de marshmallow op te eten in de wetenschap dat als het lukt, er nog meer marshmallows komen? Kun je de beschikbare bevrediging nu uitstellen voor een grotere bevrediging straks?

Dat blijkt nog best lastig te zijn. En geef zo’n kind nu eens ongelijk. Als je nu een marshmallow kunt opeten, ga je toch niet eindeloos zitten wachten tot die meneer misschien terugkomt met meer marshmallows?

Voor onszelf kunnen we het omgekeerde doen van het marshmallow experiment. Als we lang moeten wachten op beloning en bevrediging is het lastig. Wat is dan slimmer dan het naar voren halen van die beloning? Kunnen we de grote taak die ons uiteindelijk grote bevrediging gaat opleveren niet splitsen in kleinere taken die ons ondertussen sneller bevrediging opleveren?

Ga voor jezelf na: wat is mijn marshmallow?
Waar krijg ik een goed gevoel van? Kan ik dat inbouwen in mijn werkschema? Kan ik mijn taak in kleinere taakjes opsplitsen, zodat ik mezelf sneller kan belonen voor resultaat?

Uiteindelijk heb je een beter gevoel en zul je sneller je taak af hebben, omdat je er niet meer zo tegenop ziet. Je start sneller en bent dus eerder klaar.
Een snelle beloning voor resultaat op de lange termijn!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *